Rozdział II

Witam, witam :) 

Dziękuję Wam za tyle pozytywnych komentarzy pod poprzednim rozdziałem. Jesteście cudowne. Dzięki Wam rozdział jest dłuższy od poprzedniego - ma trzy strony. Dotychczas zawsze pisałam króciutkie rozdzialiki, ale tym razem się postarałam. 

Dedykacja dla Nelsona za duuuużego kopa do dłuższej treści. Mam nadzieję, że teraz jest w miarę ok.

Miłej lekturki :*

-- Ojcze… - zaczął Lysander, wchodząc do zamkowego parku.

-- Tak, synu? Cóż cię do mnie sprowadza? – Gilberto popatrzył na zatroskaną twarz chłopaka i uśmiechnął się pokrzepiająco.

-- Sen. Znowu mi się przyśnił. Wszystko tak samo jak poprzednio.

-- Lysandrze, wiesz, że uważam to za zwykłe fanaberie i urojenia. Jednakże pewne okoliczności zmuszają mnie do podjęcia pewnych przedsięwzięć – widząc uniesioną pytająco brew syna, wstał i wyciągnął ku niemu rękę. – Chodź. Jest pewne miejsce, które może ci pomóc.

   Młody mężczyzna z wdzięcznością ujął dłoń, czując zarazem niepewność. Nie chciał wierzyć, że ojciec aż tak łatwo mu uwierzył. Nie był podejrzliwym człowiekiem, ale tak szybkie zaakceptowanie jego informacji było więcej niż dziwne.

   Do tej pory za każdym razem, kiedy przychodził do króla, odsyłano go do najlepszych medyków w całym królestwie Viperiteum. Aplikowano mu różnorodne zioła, maści, syropy, napary i Bóg jeden wie, co jeszcze. W końcu po parunastu takich sytuacjach zachował sny dla siebie. Stał się małomówny i zamknięty w sobie. Całe dnie przesiadywał w swoich komnatach i nikogo do nich nie wpuszczał. Nie przeszkadzało mu to jednak. Wolał uchodzić za nietowarzyskiego następcę tronu, niż nienormalnego następcę tronu.

   Tak rozmyślając, podążał za rodzicielem korytarzem. Uświadomił sobie, że jeszcze nigdy go nie widział, otrząsając z gorzkich myśli.
   Zatrzymali się przed drzwiami, sprawiającymi już na pierwszy rzut oka mroczne wrażenie.

-- To tu – rzekł Gilberto, machając ręką, zachęcając syna do wejścia.

***

   Znajdował się w ciemnej i zimnej komnacie. Potrzebował długiej chwili, aby jego oczy przyzwyczaiły się do panującej tam czerni. Rozglądał się dookoła, ale nie mógł nic dojrzeć. Żadnych mebli, żadnych postaci. Nie podobało mu się to. Co ojciec chciał powiedzieć, że to miejsce może mu pomóc?

-- Nareszcie… – ten chrapliwy głos sprawił, że podskoczył. Gwałtownie się obrócił. To, co ujrzał przeszło jego najśmielsze wyobrażenia.

   Stała, a raczej lewitowała przed nim dziewczyna z jego snów. Wpatrywał się w nią z niemym zachwytem. Wyglądała dokładnie tak samo, jak ją zapamiętał. Te same włosy, te same oczy. Na jego twarzy malował się szok.

-- Pewnie zastanawiasz się, jak to jest możliwe, prawda – podniósł głowę. Czy ona czyta mu w myślach? – Lysandrze, każdy widzi mnie tak, jak chce zobaczyć. Twoje myśli ciągle zaprząta dziewczyna ze snów, więc ukazuję się w takiej postaci. Twój ojciec przychodząc do mnie, ujrzał Elisabeth, gdyż walczył o jej rękę. Jam jest Merliah, wieczna wyrocznia.

   Już otwierał usta, by zadać pytanie, gdy wyrocznia rozbłysła czerwonym światłem, a z jej ust wydobył się jęk. Odsunął się z przerażeniem. Merliah zaczęła mówić, ale słowa dochodziły jakby z trzech stron świata.

-- „Odnaleźć musisz Diament,
ostatni z kręgu,
nim wieści o jego mocy
doprowadzą do obłędu.
W sercu chytre plany knują,
ci, którzy już go poszukują.
Lecz, biada, jeśli skusisz się na potęgę -
skazany będziesz na wieczną mękę.
Nagrodą za podjęcie wyzwania
będą radosne serca drgania.”

   Wypowiedziawszy ostatnie zdanie, znikła, pozostawiając za sobą swąd nadpalonego ciała.

***

   Furia. Tylko tak można było określić stan, w jakim znajdował się Lancelot, kiedy odkrył, że dziewczyna się im wymknęła. Jak miał spojrzeć w oczy swojemu ojcu, który wyraźnie zapowiedział, że jeżeli wrócą z pustymi rękami czeka ich kara gorsza niż się spodziewają. Chłopak nie miał wątpliwości, że jego również to dotyczy.

   Spod kopyt jego wierzchowca tryskały lawiną kamyczki i piach. Czuł, że Fellini opada z sił, ale nie przeszkadzało mu to poganiać konia do szybszego biegu. Nie wiedział, ile już tak pędzi. Miał wrażenie, że zaledwie kilkadziesiąt minut, ale równie dobrze mogły być to godziny. Chciał uciec od trosk i problemów, które zrzucił na jego młode braki Lavazzo.

   Gwałtownie ściągnął wodze. Fellini prychnął niezadowolony, ale posłusznie przeszedł do stępa. Mężczyzna pochylił się do ciepłej szyi konia i oparł o nią czoło. Powoli uspokajał się, wdychając znany zapach. Jak mógł być taki głupi? Jak w ogóle mógł pomyśleć, że mu się nie udało?  Przecież może powiedzieć, że to przez straż ona im uciekła. Od dziecka uczony był, że nie musiał brać na siebie winy, skoro mógł ją „oddać” komuś innemu. Uśmiechnął się mściwie pod nosem. Tak, to był bardzo dobry pomysł.

   Skierował ogiera w stronę zamku i wbił pięty w boki konia. Po chwili zreflektował się i przepraszająco poklepał Felliniego. Zwierzę było jedyną istotą, którą szanował i o którą się troszczył. Wiedział, że to brzmi co najmniej dziwnie, ale zawsze kiedy miał wszystkiego dość, spędzał czas w boksie konia, nie dopuszczając do niego nikogo. W jego obecności uspokajał się. Tak, Fellini był jego najlepszym przyjacielem.

   Nieświadomie pozwolił myślom popłynąć ku jego przeszłości. Rodzice wychowywali go z myślą, że musi być najlepszy. Od najmłodszych lat uczył się fechtunku, jazdy konnej i dobrych manier, chociaż owa umiejętność niewiele mu się przydawała. Nigdy nie mógł pozwolić sobie na najmniejszy błąd.

   W oczach ludzi Lancelot był człowiekiem pozbawionym serca. Może nie tak okrutnym jak jego ojciec. W tej kwestii, a i nie tylko, Lavazzo nie miał sobie równych. Jego syn był głuchy na cierpienie innych. Ba, sam lubił zadawać ból. Mężczyzna zdawał sobie sprawę, jak myślą o nim podwładni, ale usprawiedliwiał to tym, że jako następca tronu powinien budzić strach i respekt. Chociaż… może gdyby…
   Zrugał się w myślach za rozmyślania o przeszłości i gdybania „co by było gdyby”. Dobrze wiedział, że został wychowany tak, aby po śmierci ojca przejąć królestwo i rządzić nim, tak jak on. Jednak nie mógł pozbyć się głosu, który powtarzał, że mogło być inaczej… Usiłując go zagłuszyć, popędził w stronę zamku. 

***

   Nic nie rozumiał. Co miała oznaczać przepowiednia, którą wygłosiła Merliah? Dlaczego miał odnaleźć Diament, nim wszyscy popadną w obłęd? A co najważniejsze, kim do diaska był Diament? Miał nieodparte przeczucie, że wiąże się to w jakiś sposób z dziewczyną z jego snu.

   Mimo wszystko wizja przygody – i być może rozwiązania nurtującego go problemu – była dla Lysandra kusząca. Już od dawna chciał wyjechać poza granice królestwa. Zobaczyć świat. Poznać ludzi. Zakochać się.

   Podjął decyzję. Wyruszy o świcie. Rodzicom napisze list z wyjaśnieniami. Wiedział, że jeżeli powie im o swoich zamiarach będą go od tego odwodzić. Nikomu nie pozwoli wpłynąć na jego plan. Nie, od tej chwili działa sam. Na jego warunkach.

***

-- Nie obchodzi mnie, że uciekła! Miała tu być! – Lavazzo aż kipiał ze złości. Byli tak blisko schwytania tej dziewczyny! Nic nie mogło pójść źle!

-- Ojcze, ona była sprytniejsza…

-- Milcz! Nie interesuje mnie, jaka ona była, ani kto tu zawinił – władca niebezpiecznie zmrużył oczy. – Masz ją tu sprowadzić. Możesz ją porwać, uwieść lub co tam jeszcze wymyślisz. Ona ma być tutaj. Rozumiesz?

   Lancelot przełknął ślinę. Jeszcze nigdy nie widział ojca w takim stanie. Skinął głową i szybko wycofał się do drzwi. Już miał nacisnąć klamkę, kiedy dobiegł go szept nie wiadomo skąd:

-- Szukaj Ellhora…